logo

Dick Oatts / Harold Danko – Sweet Nowhere

SteepleChase – 64:21

***

Het ‘zoete nergens’ uit de titel van deze cd komt van het enige stuk dat Oatts en Danko voor deze plaat zelf schreven. Het is de meest uitdagende compositie waarin het lijkt alsof beide spelers elkaar voortdurend willen ontvluchten in plaats van opzoeken. Vooral Danko weet de dissonanten goed te vinden, waardoor Sweet Nothing een wilde enclave wordt te midden van de fraai gevooisde standards. Natuurlijk verliezen de twee Amerikanen elkaar geen fractie van een tel uit het oog, het zijn uitmuntende muzikanten die al lang meedraaien. Is dat voldoende om Sweet Nothing te moeten aanschaffen? Toch niet helemaal. Er wordt fantastisch gemusiceerd, dat staat buiten kijf. Beide muzikanten hebben bovendien een voelbare gedrevenheid in hun spel die hen voor vervlakking behoedt. Toch lijken ze hier niet telkens het onderste uit de kan te kunnen of willen halen. Hoofdschuldige daaraan lijkt toch vooral het gekozen (of aangedragen?) materiaal te zijn. I Remember April, Summertime, I hear A Rhapsody, On Green Dolphin Street  allemaal mooi en tijdloos materiaal, maar waarom niet een of twee vervangen door anderszins uitdagende stukken? Sweet Nowhere is een knappe plaat, met gloedvol spel, maar juist het ongrijpbare titelnummer doet denken dat er nog meer had ingezeten.

Mischa Andriessen

Dick Oatts (as), Harold Danko (p)

Datum: juni 10, 2015
Abonneer