logo

Irène Schweizer & Han Bennink – Welcome Back

Intakt Records – 48:51

****

Het beste bewijs dat er op springlevende interactie geen leeftijd staat. Schweizer en Bennink, beide geboren in de vroege jaren veertig, hebben een en ander gemeen. Ze behoren natuurlijk tot dezelfde generatie van freejazzpioniers, maar volgden ook een parcours met de nodige parallellen en belandden regelmatig in elkaars buurt. Zij kon haar zwak voor het duoformaat uitleven met drummers als Pierre Favre, Andrew Cyrille en Hamid Drake, terwijl hij natuurlijk jarenlang Mengelberg als klankbord had. Nochtans is dit nog maar hun tweede duoplaat, twintig jaar na de vorige. En het is er eentje geworden die de verwantschap dik in de verf zet. Welcome Back is een krachtige, bevlogen en soms ronduit knetterende plaat, met veertien compacte stukken (slechts drie daarvan gaan over de vier minuten) die hun beider sterktes ruimschoots etaleren. Vanaf de titeltrack slaat Bennink aan het rollen en stuwen met die kenmerkende zwier, wat meteen wordt gecounterd door het heldere en sterk percussieve spel van Schweizer, die de rechterhand dartel laat dansen. Bennink kan luid en dominant zijn, maar deze partner is zijn gelijke, beantwoordt met duizelingwekkende uitbarstingen, spiegelingen en donderende akkoorden. Soms erg druk en breedvoerig en dan weer lichtvoetiger dansend. In Verflixt krijg je, ondanks Benninks brushes, een botsing van een wervelwind en een aardbeving, terwijl het duo aan het walsen slaat in het warme Bleu Foncé. Johnny Dyani’s Ntyilo, Ntyilo herinnert aan het duowerk van Alexander Hawkins en Louis Moholo-Moholo, To Misha With Love laat de dwarse geest van Mengelberg even opdraven en afsluiten gebeurt met Eronel, amper twee minuten franjeloze Monk. Lyriek, energie, vrijheid en een bruisende spirit maken van Welcome Back een kleine, verrassend toegankelijke triomf.

Guy Peters

Irène Schweizer (p), Han Bennink (d)

 

Datum: december 14, 2015
Abonneer