logo

Michel Wintsch – Roof Fool

Hathut – 42:11

***

Na zo’n anderhalve minuut legt de Zwitserse pianist Michel Wintsch zijn kaarten op tafel; een flard Monk als achteloos geopenbaarde inspiratiebron. In de zeer interessante liner notes wordt gerefereerd aan een oude opname van Thelonious Monk waarin de pianist aan het warm spelen is. Muziek die niet te serieus is en er toch heel erg toe doet. Iets dergelijks lijkt Wintsch hier af te tasten, op zo’n manier dat ook bovenkomt wat Bernlef ooit over Paul Bley schreef: hup en weg.

Het is een intrigerend uitgangspunt, deze combinatie van het laconieke en het ernstige. Het heeft een vergelijkbare charme als de ‘extra takes’ op cd’s die iemands werk in zijn volledigheid willen tonen en daarmee de feilbaarheid van jazz onderstrepen. Wintsch gaat daarin nog een stap verder doordat hij op allerlei ongebruikelijke plekken microfoons heeft laten plaatsen. Daardoor hoor je nu en dan vreemd gekraak en ander bijgeluid. Dat moet wel een poging zijn om jazz minder klinisch te maken. Het zou niet verbazen wanneer Wintsch zich daarmee ook zelf weerwoord geeft, want er zit wel een zeker academisme in zijn spel dat hij met al dat randgeluid en de fragmentarische opbouw van zijn composities onderuit lijkt te willen halen. Roof Fool is een experimentele plaat, hoewel het resultaat beslist genietbaar is, schuilt het belang vooral in het uitgangspunt. Wintsch betoont daarmee een even intelligent als dapper musicus, iemand die nieuwsgierigheid wezenlijker acht dan kennis.

Mischa Andriessen

Michel Wintsch (p)

Datum: oktober 27, 2015
Tags: ,
Abonneer