logo

Nordmann – Alarm!

De Werf – 46:26

****

Openingstrack (en titelnummer) maakt het al meteen duidelijk: dit is geen plaat voor doetjes. Grommende bas, gierende sax, forse elektrische gitaar: Nordmann staat voor jazz met ballen. Dat een band die de tweede plaats haalt op Humo’s Rock Rally een forse scheut rock aan zijn muziek toevoegt, hoeft niet te verbazen. Toch doet Nordmann ons vooral denken aan jazzbands, maar dan wel van de stevigere soort, zoals John Zorn’s Electric Masada of Marc Ribot. Wie van Zappa houdt, zal ook sporen van diens grillige muzikale wendingen horen in Pfut. In El Nino, een eerste rustpuntje, klinkt wat meer cowboymuziek door. Paling is het rustigste nummer: minutenlang een ingetogen saxofoon en aan het eind neemt een broeierige gitaar rustig over. Jumanga wordt voortgedreven door een bezwerende drumbeat om dan te ontbranden in heerlijke rockend gitaarwerk. Slotnummer Nightwork start als een ontketende heavy metal annex freejazz, maar eindigt als een verstild sfeerstuk, inclusief gefluit van Mattias De Craene. Mooi. Hoeveel stijlen de band ook aanhaalt (we horen ook snuifjes ambient, heavy rock en americana), Nordmann brouwt er wel een mooi, eigenzinnig geheel van. Geen gering compliment. Een pluim voor Humo’s goede smaak, een bewijs dat de Belgische jazzscene veel kwaliteit te bieden heeft.

Peter De Backer

Mattias De Craene (ts, perc), Edmund Lauret (elg), Dries Geuens (b), Elias Devoldere (d)

Datum: juni 10, 2015
Abonneer